۲. مهم‌ترین منطق اقتصادی ادغام، افزایش مقیاس تولید است؛ زیرا با افزایش تیراژ هر پلتفرم، هزینه طراحی، مهندسی، قالب و توسعه قطعات روی تعداد بیشتری خودرو سرشکن شده و بهای تمام‌شده کاهش می‌یابد.

۳. یکپارچه‌سازی تحقیق‌وتوسعه می‌تواند به‌جای سرمایه‌گذاری‌های موازی ایران‌خودرو و سایپا در موتور، گیربکس، پلتفرم، خودرو برقی و نرم‌افزار، منابع محدود صنعت را روی پروژه‌های مشترک و راهبردی متمرکز کند.

۴. ادغام الزاماً به معنای حذف برند ایران‌خودرو یا سایپا نیست؛ دو برند می‌توانند در بازار باقی بمانند، اما در پشت صحنه از پلتفرم، قوای محرکه، مهندسی، خرید و فناوری مشترک استفاده کنند.

۵. تجمیع تقاضای دو خودروساز برای فولاد، مواد اولیه و قطعات، قدرت خرید گروه جدید را افزایش می‌دهد و هم‌زمان می‌تواند قطعه‌سازان را به سمت تیراژ بالاتر، قراردادهای بلندمدت، سرمایه‌گذاری و ارتقای فناوری سوق دهد.

۶. ادغام فرصتی برای بازآرایی دارایی‌های صنعت خودرو نیز هست؛ کارخانه‌ها، خطوط تولید و شرکت‌های زیرمجموعه موازی می‌توانند تخصصی، تجمیع یا واگذار شوند و سرمایه محبوس در فعالیت‌های کم‌بازده به توسعه محصول منتقل شود.

۷. تشکیل یک گروه بزرگ خودرویی می‌تواند معماری محصولات را نیز اصلاح کند؛ به‌جای صرف منابع برای خودروهای هم‌کلاس و مشابه، هر برند می‌تواند مأموریت مشخصی داشته باشد و محصولات متنوع روی پلتفرم‌های مشترک توسعه یابند.

۸. افزایش تیراژ و تمرکز ظرفیت‌ها، موقعیت ایران در مذاکره با شرکای خارجی را تقویت می‌کند؛ زیرا انتقال فناوری، تولید مشترک و حتی صادرات برای یک گروه بزرگ با بازار و تیراژ قابل‌توجه، اقتصادی‌تر از همکاری پراکنده با چند خودروساز است.

۹. تجربه صنعت خودرو جهان نشان می‌دهد حتی خودروسازان بزرگ برای تحمل هزینه سنگین فناوری‌های جدید به سمت ادغام، اتحاد و مشارکت رفته‌اند؛ بنابراین تجمیع منابع ایران‌خودرو و سایپا نیز می‌تواند مقدمه‌ای برای همکاری فناورانه با یک شریک معتبر جهانی باشد.

۱۰. موفقیت ادغام زمانی معنا پیدا می‌کند که حاصل آن صرفاً یک «خودروساز بزرگ‌تر» نباشد، بلکه گروهی با هزینه کمتر، بهره‌وری بالاتر، زنجیره تأمین قدرتمندتر، محصولات رقابتی‌تر و توان بیشتر برای سرمایه‌گذاری، صادرات و حضور در بازارهای جهانی شکل بگیرد.