۱. قیمت‌گذاری دستوری: خودروسازان در بسیاری از سال‌ها مجبور بوده‌اند محصولات خود را با قیمتی کمتر از هزینه تمام‌شده بفروشند که این موضوع زیان عملیاتی مستمر ایجاد کرده است.

۲. افزایش هزینه تولید: رشد نرخ ارز، افزایش قیمت مواد اولیه، قطعات، دستمزد و هزینه‌های انرژی باعث شده هزینه تولید خودرو به‌طور قابل توجهی افزایش یابد.

۳. بهره‌وری پایین: وجود نیروی انسانی مازاد، خطوط تولید قدیمی، هزینه‌های سربار بالا و بهره‌وری پایین موجب افزایش هزینه تمام‌شده خودرو شده است.

۴. هزینه‌های مالی سنگین: خودروسازان برای جبران کمبود نقدینگی از تسهیلات بانکی استفاده کرده‌اند و پرداخت سود این وام‌ها، زیان آنها را بیشتر کرده است.

۵. تحریم‌ها: تحریم‌های بین‌المللی هزینه تأمین قطعات، انتقال فناوری و همکاری با شرکای خارجی را افزایش داده است.

۶. بدهی به قطعه‌سازان: انباشت بدهی به تأمین‌کنندگان باعث افزایش هزینه‌های مالی، اختلال در زنجیره تأمین و کاهش بهره‌وری شده است.

۷. سرمایه‌گذاری ناکافی: کمبود منابع مالی برای نوسازی تجهیزات و توسعه محصولات جدید، توان رقابتی خودروسازان را کاهش داده است.

۸. کاهش تولید: نوسان تیراژ باعث شده هزینه‌های ثابت روی تعداد کمتری خودرو سرشکن شود و بهای تمام‌شده هر دستگاه افزایش یابد.

۹. مدیریت دولتی و شبه‌خصوصی: تغییرات مکرر مدیریتی نیز از عوامل اثرگذار بر زیان خودروسازان محسوب می‌شود، زیرا نبود ثبات در سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری، اجرای اصلاحات ساختاری و افزایش بهره‌وری را با چالش مواجه کرده است.

۱۰. زیان انباشته: زیان خودروسازان ایرانی حاصل مجموعه‌ای از عوامل ساختاری و اقتصادی است، نه فقط عملکرد یک سال. بدون اصلاح سیاست‌های قیمت‌گذاری، ساختار مالی، مدیریت و افزایش بهره‌وری، کاهش این زیان دشوار خواهد بود.