۲. چرا روابط‌عمومی خودروسازان به‌جای پاسخ‌های کلی، با عدد و آمار از عملکرد و کیفیت محصولاتشان دفاع نمی‌کنند؟
۳. اگر خودروسازان تعبیر «خودروی بی‌کیفیت» را قبول ندارند، چرا آمار خرابی، مراجعات گارانتی، رضایت مشتری، مصرف سوخت و دوام محصولاتشان را منتشر نمی‌کنند؟
۴. چرا دفاع خودروسازان از عملکردشان عمدتاً به «قیمت‌گذاری دستوری» محدود شده و کمتر درباره بهره‌وری، کیفیت، فناوری و هزینه‌های تولید توضیح می‌دهند؟
۵. چه سهمی از عقب‌ماندگی صنعت خودرو ناشی از تحریم و سیاست‌های دولت است و چه سهمی به تصمیمات و عملکرد خود خودروسازان بازمی‌گردد؟
۶. چرا خودروسازان صریح و شفاف از کاستی‌ها، اشتباهات و ضعف‌های خود در کیفیت، بهره‌وری، طراحی و فناوری سخن نمی‌گویند؟
۷. اگر تحریم، قیمت‌گذاری و محدودیت‌های دولتی مانع پیشرفت بوده‌اند، خودروسازان در حوزه‌هایی که مستقیماً در اختیار مدیریت خودشان بوده چه عملکردی داشته‌اند؟
۸. چرا خودروسازان مقایسه‌ای شفاف با رقبای منطقه‌ای و جهانی منتشر نمی‌کنند تا فاصله آنها در کیفیت، مصرف سوخت، ایمنی، بهره‌وری و قیمت تمام‌شده مشخص شود؟
۹. چرا روابط‌عمومی خودروسازان در برابر انتقادهای مشخص، گزارش‌های فنی، مستند و قابل راستی‌آزمایی در اختیار افکار عمومی قرار نمی‌دهند؟
۱۰. اگر خودروسازان معتقدند تصویر شکل‌گرفته از صنعت خودرو ناعادلانه است، چرا روایت مستند خود را از دلایل عقب‌ماندگی، دستاوردها، اشتباهات و برنامه جبران این فاصله ارائه نمی‌کنند؟